Grudzień 2017. Kiedy zaczęliśmy odpakowywać ostatni prezent ze świątecznego stosu ,naszym oczom niespodziewanie ukazało się Photosynthesis. „Gra o drzewach?!” wykrzyknął ktoś z końca stołu „no tego to jeszcze nie było!”.
Dzisiaj będzie technicznie, czyli o ustawieniu planszy do gry ROOT. Omówię również wszystkie akcje dostępne na planszetkach graczy.
Wielu z nas posiada półkę wstydu. Dla jednych to gry, które kupili jakiś czas temu, ale nie mieli czasu w nie zagrać. Dla innych to gry, które nie spełniły oczekiwań za pierwszym razem, a potem nie było chęci ani okazji, by powróciły na stół. Dla jeszcze innych, to gry kiedyś uwielbiane, które zostały zastąpione nowymi, niekoniecznie lepszymi. Nasza półka to taki miszmasz z dodatkiem nieudanych prezentów, których nie da się sprzedać, bo nikt ich nie chce.
Ludwig Friedrich Wilhelm von Wittelsbach znany był jako Ludwig II lub Bajkowy Król. Jednak najbardziej przyjęło się imię, o którym brać planszowa na pewno słyszała – Ludwig Szalony. Czym się wsławił? Architektonicznymi zachciankami nie z tej ziemi.
Jest takie miejsce na świecie,
O którym pewnie już wiecie,
I które ożywa o świcie..
To Pasikurowice!
Spotkać tam można każdego,
Biednego i bogatego,
Są rolnicy i mieszczanie,
I szaleni Szarlatani.
Sama do końca nie wiem, czy to Wyścig (z niemieckiej wiersji – Wettlauf), czy to Wyprawa (z angielskiej wersji – Quest) do El Dorado. Tematycznie pasuje Wyścig, chociaż tłumaczenia widziałam obydwa. Tak po prawdzie, to to tak po trochu i to, i to.
Dziś powrót do korzeni, czyli rewizyta ROOT po kilku miesiącach grania i z nowym dodatkiem. Czy gra przetrwała krótką próbę czasu?
Jeśli mój wątpliwy talent aktorski Was denerwuje, przewińcie od razu do 4:30 😉
Jako fanka escape roomów (o kórych teraz jest bardzo głośno z przykrych powodów) kocham wszystko, co z nimi związane. Najlepiej, jeśli dobra łamigłówka mieści się w torebce. Lub większej kieszeni!
Uwe Rosenberg znany jest z (co najmniej) dwóch rzeczy – żywienia swoich ludzi i Tetrisa. I o ile każda większa jego gra, jak Agricola, Kawerna czy Uczta dla Odyna, gdzie punkty sypią się zewsząd, a decyzji nie podejmuje się pochopnie, potrzebowałaby osobnej, kilkustronicowej recenzji… o tyle cała trylogia o której będzie tu mowa, zmieści się w jednym tekście. I obiecuję – niczego nie omijam – no, chyba że to dziura w ziemi ?
Nie jest to pierwsza gra kupiona w ciemno, zdecydowanie też nie jest naszą pierwszą od Stonemaier Games. Za to jest to pierwsza gra, która podczas tygodnia od zakupu została zagrana i wytłumaczona ponad 15 razy.